FERDYDURKE

Pupa, gęba, łydka — czyli świat trzydziestoletniego Józia, zmuszonego przez profesora Pimkę do powrotu do szkoły. Te charakterystyczne dla Gombrowicza elementy stają się symbolicznym rdzeniem spektaklu Alejandro Radawskiego, przenoszącego na scenę absurdalny i przenikliwy świat „Ferdydurke”.

Józio z uporem szuka swobody i walczy o prawo do bycia sobą. Nie jest „ani dojrzały, ani niedojrzały”, ale taki, jaki jest — we własnej, suwerennej formie. Spektakl oddaje ten gombrowiczowski bunt przeciw „gębie”, sztucznej masce, którą społeczeństwo narzuca jednostce, oraz przeciw „upupianiu”, czyli sprowadzaniu człowieka do infantylnej roli.

Spektakl wędruje po różnych gatunkach, poddając ostrej krytyce system władzy, system oświaty i metody wychowawcze. Zamyka się w jednym akcie podzielonym na dziesięć scen, z których każda odpowiada kolejnym rozdziałom powieści. Grają go tylko cztery aktorki, wcielające się w kilkanaście postaci.