LEKCJA

Od pierwszego pytania nic w tym pokoju nie jest tak proste, jak wygląda.

Zaczyna się od grzeczności: stolice, pory roku, proste dodawanie. Profesor chwali każdą odpowiedź, jakby to było coś więcej niż arytmetyka — i z każdym powtórzeniem mniej liczy się wynik, a więcej samo powtarzanie. Potem przechodzi do języków, które nie istnieją, ale opowiada o nich z takim przekonaniem, że trudno się nie zgodzić. Wiedza w tym pokoju nie oświeca. Hipnotyzuje.

Marysia ostrzega trzy razy. Trzy razy zostaje odprawiona do kuchni. Wie, dokąd prowadzi ta lekcja. Cel, z którym przyszła Uczennica — doktorat, najlepiej za trzy tygodnie — gdzieś w drodze się gubi. Profesor przestaje uczyć tego, czego miał uczyć. Zaczyna uczyć posłuszeństwa wobec samego siebie.

To lekcja o tym, jak łatwo wiedza zamienia się w żądanie, gdy ktoś mówi z wystarczającą pewnością siebie. Klasyka teatru absurdu Ionesco w kameralnej przestrzeni, w której od sceny dzieli Was tylko oddech.