PŁYWAJĄCY MELONIK

Kalifornia, początek XX wieku. Granville Redmond, malarz pejzażysta, stracił słuch we wczesnym dzieciństwie. Uczył się w kalifornijskiej szkole dla Głuchych w Berkeley i porozumiewa się w języku migowym. Charlie Chaplin słyszy, ale jego językiem jest kino nieme: gest, twarz i ruch. Spotykają się w Hollywood i zostają przyjaciółmi. Redmond gra w filmach Chaplina, a Chaplin uczy się od niego języka migowego. W tej historii jest też Gottardo Piazzoni, malarz i przyjaciel Redmonda.

PŁYWAJĄCY MELONIK to opowieść o przyjaźni, która nie potrzebowała wspólnego języka, bo sama go stworzyła. O dwóch artystach, dla których obraz i gest mówiły więcej niż słowa.

Spektakl powstał z wykorzystaniem polskiego języka migowego (PJM). Na scenie spotykają się dwa języki, polski i PJM, oraz dwie kultury: Głuchych i słyszących. Przedstawienie jest zrozumiałe zarówno dla widzów słyszących, jak i dla publiczności Głuchej.

Tekst sztuki trafił do Sylwestra Biragi w maju 2025 roku. Po spektaklu WIZYTA przyniósł go Piotr J. Flatau, autor przekładu i piosenek. Sylwester Biraga przeczytał sztukę następnego dnia i jeszcze tego samego dnia zdecydował, że ją wystawi.